×
footer logo
© 2017 VICE Media LLC
×
 

Op de golfbaan met het 16-jarige supertalent Yealimi Noh

TM
Torii MacAdams, Foto's door: Demian Becerra/Holy Mountain

October 31, 2017, 13:41

Yealimi Noh staat op de golfbaan terwijl een stukje verderop een man in witte basketbalschoenen onhandig tegen een golfbal slaat, alsof het balletje net zijn moeder heeft beledigd.

Yealimi Noh staat op de golfbaan terwijl een stukje verderop een man in witte basketbalschoenen onhandig tegen een golfbal slaat, alsof het balletje net zijn moeder heeft beledigd. De bal vliegt loeihard weg en verdwijnt uit het zicht.

Noh glimlacht. Haar slag is puur, ongehaast en elegant. Het zestienjarige supertalent staat hier tussen de amateurs van wie de geïmproviseerde, grote slagen meestal nergens heen gaan. “Ik heb zelf ook een paar keer roekeloos geslagen op toernooien,” geeft Noh toe. “Dat was niet best.”

Maar vandaag heeft Noh alles onder controle, op een zonnige middag in Penmar, een publieke golfbaan in Venice, Californië. Haar backswing zoeft door het zwakke zeewindje, waarna ze de bal raakt met een perfecte slag. Haar slag is Nohs instrument. Ze zou een vliegtuig uit de lucht kunnen tikken als ze de juiste – of verkeerde – golfclub in handen zou hebben.

Noh staat momenteel tiende op de lijst van de beste vrouwelijke junior-golfers ter wereld. De bal gaat meestal precies zoals zij wil dat die gaat. Noh begon met golfen toen ze zes jaar oud was. Haar vader en oom gingen toen vaak golfen, dus Noh ging mee.

“Wie is er nu beter?” vraag ik voor de grap.

“We waren even goed, maar nu ben ik beter,” zegt ze lachend.

Noh is de dochter van Zuid-Koreaanse immigranten, Brian en Kim. Ze is opgegroeid in Concord, een stadje waar voornamelijk middenklasse woont. Haar familie runt daar een sushirestaurant, Happy Roll. Kim is de manager van het restaurant en wordt op online recensiesites omschreven als een “sweetheart”. Brian groeide op als visser in Jeju, een subtropisch eiland voor de kust van Korea. Hij is de sushi-chef. Yealimi helpt mee in het restaurant als haar trainingsschema dat toelaat.

Kim is de geur van rauwe vis inmiddels wel zat, dus de toernooien die haar dochter speelt zijn een soort mini-vakanties geworden. “Ik werk elke dag – werk en golf. Als ze een golftoernooi heeft, ga ik mee,” zegt ze. “Dan krijg ik wat frisse lucht. Het is goed tegen de stress.” Maar terwijl Yealimi op de golfbaan voor foto’s poseert, kijkt Kim constant naar haar telefoon. Ze laat me haar scherm zien: een livestream van de keuken in het restaurant, waar op dat moment een inspecteur wordt rondgeleid door Brian. Voor Kims begrippen is het rustgevend om tegelijkertijd haar dochter en de stand van zaken in het restaurant in de gaten te houden.

Dit is hoe het altijd gaat voor Yealimi. Sinds dit jaar krijgt ze thuis les, zodat ze zoveel mogelijk kan trainen. “Ik kan me sindsdien focussen op de onderdelen van de sport waar ik beter in moet worden. Mijn spel is echt vooruit gegaan,” zegt ze. “Ik denk dat ik de goede keuze heb gemaakt door van de middelbare school te gaan. Afgelopen jaar ging het sportief steeds minder, omdat ik me te veel aan moest passen aan het rooster van een normale middelbare school.”

Noh mist haar vrienden van school, maar rijgt sindsdien de prijzen aaneen. In solosporten zijn toernooien vaak ook een sociale bijeenkomst voor Noh en haar tegenstanders. “Iedereen is heel aardig en open,” zegt ze. “Je voelt je er niet buitengesloten. Elke golfer heeft het respect en de volwassenheid om goed met elkaar om te gaan. We begrijpen elkaar ook, omdat we allemaal school missen om veel te trainen.”

Deze jonge vrouwen leiden ongewone levens. Ze zijn soms weken niet op school of krijgen thuis les, reizen naar exotische plekken voor toernooien zonder toe te geven aan al de verleidingen die daarbij komen kijken.

Zoals de meeste jonge atleten mag Noh geen geld van toernooien, agenten of sponsoren aannemen om in aanmerking te komen voor een beurs bij een Amerikaanse universiteit. In 2019 wil ze instromen bij de UCLA. In plaats van geld krijgt Noh daarom nu nog “steun” van het merk Titleist, dat haar petjes, handschoenen, golfballen, schoenen en clubs geeft. Ze verdient niks aan de toernooien, behalve punten voor de ranglijsten.

Hoe sneller Noh professional is, hoe sneller ze op eigen benen kan staan. Ik vraag haar of ze het zich kan voorstellen dat de droom om golfer te worden niet lukt. “Ik denk dat ik me dat wel zou kunnen voorstellen,” zegt ze. “Maar dat doe ik liever niet.”

Mis niets! Like VICE Sports Nederland voor je dagelijkse dosis ijzersterke sportverhalen

Logo